Menu

Biz Bir Fotoğraf Gördük

Biz bir fotoğraf gördük aklımızdan hiç çıkmayacak. Adı Ümran Dakneş. 4 yaşlarında bir çocuk, üstü başı toza bulanmış, yüzünden kanlar akar bir halde ambulans aracına oturtuluyor şok halinde olduğu gözlerinden yüzünden belli ve sessiz sessiz oturuyor. Düşünün ki sadece birkaç dakika önce evini hedef alan bir saldırıdan kurtarıldı. 5 yıldır Suriye’de masum çocuklar ölüyor, siviller ölüyor ve bunlara ses çıkarmayan insanlık ölüyor.




umran_suriye

En güzel manzaraya saatlerce baksak yıllar sonra unutulur bilirim ancak bu fotoğraf, bu video hayatımızdan aklımızdan insanlığımızdan hiç çıkmayacak.

İnsanın güzel geçirmezse hayatı boyunca izlerin kalacağı yıllardır çocukluk. Çocukluk saflıktır. Çocukluk hayal kurmaktır. Çocukluk oyun oynamaktır. Çocukluk dönemi hayatın en güzel anlarıdır insanların.

Kim kırdı senin hayallerini çocuk. Kim ezdi geçti bahçenizde ki çiçekleri..Kim neyin uğruna yıllarını çaldı çocuk. Kim senin hakkını ödeyecek çocuk.

Hayatın yükünü bir çocuk kaldıramaz. Bir çocuğa hayatın yükünü yüklemek ona yapılan en büyük haksızlıktır. Bir çocuk öldü mü ”orada insanlık ölür”.

Ailesinde babasının annesine şiddet uyguladığını gören bir çocuk düşünün. Bu çocuğun bile psikolojisi bozulurken ben savaş yaşayan bomba sesleri duyan annesinin babasının feryatlarını duyan bir çocuktan nasıl bir psikoloji beklenir bilemiyorum. Bunu hangi psikolog çözebilir. Kimse o yaraları saramaz kimse o büyük korkuyu dehşeti silemez kafasından.




suriyeli_kizin-vasiyeti-01

Ne acı ki Suriyeli bir çocuk resimde kendisini tabut içinde çizip, şunları yazmış ”Ey ölüm meleği, acele et ve ruhumu al ki artık cennette yemek yiyebileyim. Ben çok açım”

Ne kadar üzücü bir çocuğun tabut çizmesi,ölümü dilemesi,  bir çocuğun elinin yüzünün kanlar içinde kalması, aç kalması, bomba sesleri işitmesi……ne yazık ki savaşı yaşaması hemde o korkuyu iliklerine kadar duyması.

Yediğiniz içtiğiniz herşeyi paylaşırken, açık büfe kahvaltılarda yemekleri ziyan ederken, yemekleri dökerken bir kez daha düşünün derim. Bakın suriyede çocuklar aç.

Birde düşünüyorum elimizden ne gelir ne yapabiliriz?

1-Savaş ortasında ki o çocuklara el koyulmalı, ailelerinden alıp bakmayı isteyen ailelere verilip zaman sonra ailelerine teslim etmeli. Benim gibi düşünen birçok insan var.

2-Dünya da ki tüm kadınların dışarı çıkıp eylem yapması gerek, tek bir kadın evde kalmayacak erkek egemen savaşlar bitene kadar. Olmaz demeyin hemde ne güzel olur herşey haktır ve halkı doğuran kadındır. Güzel fikir

3- Herkes eylem yapsın haberlere çıkalım sürekli savaşa hayır diyelim ağız birliğiyle haykıralım nefesimiz yetene dek. Neden sesimiz çıkamıyor?

4- Ümran’ı tedavi eden Suriyeli Doktor Muhammed  savaşın sona ermesi için uluslararası toplumun harekete geçmesi gerekir demiş.

Bu nasıl bir hayat bu nasıl bir suskunluk herkesin sesi çıksa Dünya’da kimse zulüm yapamaz. Niye sığamıyorsunuz koskoca Dünya’ya. Herkes doğduğu yerde rahatına baksın. Nedir bu eziyet göz göre göre. Zalimin zulmü varsa tek hesap soracak Allah var. Hayatta sanırım tek adil şey herkesin birgün ölecek olması. Bu Dünya kime kaldı, kimseye kalmayacak, güç savaşlarınız sebebiyle, yüzünden kan damlayan korku dolu gözlerle bakan savaş ortasında çocuklar istemiyoruz. Ölümleri durdurun. Savaşları durdurun.

 

 

 

Comments

comments

Yorum Bırak!

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir